Blok: "Nu even niet!"

Blog  16-2-2013

"Nu even Niet!"

Alles geef ik aan U over,
en ik zal in alles u geloven,
doen wat U zegt, wetend dat 
ik U in alles mag vertrouwen.

Vier mooie zinnen waar je zo amen op kunt zeggen.
Maar o wat kan het moeilijk zijn je werkelijk achterover
te laten vallen in de armen van God de Vader.
Zonder eerst even om te hebben gekeken
of Hij er wel werkelijk is.
Zonder in je hoofd al bedacht te hebben:
"ik kan het nog altijd zelf oplossen misschien."

Op zo,n moment kwam ik, er was geen oplossing
zelf kon ik het niet meer.
Mijn geroep om hulp werd even niet gehoord of begrepen.

Ik zag me zelf zitten op de grond
en voor me waren denk ik wel tien deuren.
Iedere deur had ik al geprobeerd maar ze gingen niet open.
En daar zat ik dan op de grond, in een gedoken
het gevoel alleen gelaten te zijn.
Te ziek om op te staan terwijl er om me heen
er allerlei antwoorden moesten worden gegeven
aan problemen waar we tegen aan liepen.
Ik probeerde dat toch te doen maar ik moest
leren een stap verder te gaan in mijn overgave
aan God. Wat het werkelijk is je over te geven.
Om het los te laten en met tranen in mijn ogen
te erkennen:"ik kan het niet meer."
Ik geef me over en probeer niet zelf de deuren te openen
maar laat het werkelijk aan God over.

Met het gevolg dat ik mijn vrouw die avond niet heb kunnen
opzoeken in het ziekenhuis waar ze lag.
Zo viel ik in slaap, het was een rustige slaap, het zal wel goed komen.
Die avond zocht een lieve zuster mijn vrouw op.

Maar toen kwam een week later.
Nog steeds kon ik lichamelijk heel weinig doen.
Marinka mijn vrouw was weer thuis.
Er kwam een stort vloed van vragen en telefoontjes en mails,
dit moest geregeld worden en een ander moest weer iets weten.
En ondertussen kreeg ik de puzzelstukjes van die week niet in elkaar.
Hoe moest het met het eten? Voor mijn zoon moesten we 
een nieuwe school zoeken enz. 
Het leek wel of wat normaal zo geregeld was nu in een keer niet meer lukte.
Ik raakte in paniek merkte ik later, begon harder om hulp te roepen,
maar het waren als vuistslagen in de lucht, het kwam nauwelijks aan.

En weer kwam dat moment dat ik Gods stem hoorde zegen:
"wil je het aan mij overgeven? zonder te weten hoe het nu 
allemaal goed gaat komen je laten vallen in Mijn armen,
zonder ergens nog zelf iets te bedenken?"
Ik snap dat je het allemaal voor elkaar wil krijgen.
Dat je er voor je vrouw en kinderen er wil zijn, maar laat Mij nu
maar even, geef Mij de ruimte zodat jij uit kunt rusten en genezen."

Die ochtend kwam een vriend van mij,mij opzoeken.
Hij hadt mij zo zien strijden en kwam mij, hoe moeilijk hij
het ook vond vertellen:" het wordt tijd dat je ophoudt zelf te strijden,
dat jij je rust terug vindt dat het allemaal op de een of andere
manier wel goed zal komen."

En weer was daar nog diepere moment van overgave, en die zullen
er vast nog vaker in mijn leven wezen.
Want zodra deze man kan zal zijn vlees  altijd proberen het zelf op 
te lossen in plaats van het samen met God en de mensen die hij ons heeft gegeven.
Alleen hoop ik dat ik de volgende keer misschien naar een paar deuren
zelf geprobeerd te hebben eerder zal begrijpen dat de deuren via 
Gods kant open gaan in plaats aan mijne.


myShepherd Theunus Herder 16-2-2013











Date / Time
 
Hoofd menu
· Links
· HOME
» Preken
» blog
Welkom
Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
Op de hoogte blijven

Wilt u op de hoogte blijven en een email ontvangen zodra er wijzigingen zijn in de website?

Meld u HIER aan en laat uw email achter.




herder
Film Menu